bila boss pergi interview

sy amat stress bila boss sy pergi interview...dahtu dia gi interview kat tempat yg chances dia dapat adalah 80%...lg sy stress, geram dowh!!bila dia balik dengan senyuman jer...bertambah sy stress...dia tau tak yg sy juga gi interview ditempat yg sama....dan chances sy tak sampai pun 80% kot...sy amat stress..ulang lg sekali...sy amat stress. mengapalah boss sy perlu mintak sy resign dr sana at the first place dan ajak join sini...*maaf, sy tak boleh reveal, company SANA dan company SINI pd korang semua*...disbbkan dialah sy masuk sini..hanya disbbkan dia ok....then sekarang dia nak masuk sana pulak...if nak bezakan sy dgn dia, masing2 juga layak masuk sana semula...semula??actually we all berdua mmg asal dr sana...lebih2 lg sy, sy byk belajar di sana...sy membesar dan berilmu sbb sy berada disana...6 tahun kot sy disana...kami berdua mmg layak berada disana semula...boss sy tu amat bijaksana ok, so layaklah dia ke sana...sy ni takdelah bijaksana mana kot...tp org lain kata sy mmg layak juga...even kwn2 offshore sy semua soh sy masuk semula, diorg happy je kalau sy masuk semula...sejak sy resign dulu, diorg asyik soh masuk semula..so sy rs diorg ok je kalau nampak muka sy ni kat sana..*owh, sy perasan yg sy ramai kwn disana*...tp betullah..

skrg sy confused, risau dan kelam kabut. manalah tahu kalau boss sy ni terima offer sana. so sy mcmana?? dia yg ajak sy masuk sini, alih2 dia plak yg pergi ke sana..sy tak boleh halang dia...dia punya jalan dan hala tuju sendiri...walaupun dgn secara tak sengajanya, jalan sy dan dia asyik bertembung *atau mmg sengaja ditembungkan*...rezeki tuhan yg bagi, setiap hambaNya ada rezeki masing2...so sy perlu redha aje kot...

further study

sy tersedar...sungguh2 tersedar yg sy dah terlalu lambat dlm hidup..sgt2 lambat...sy mula rasa risau...dlm segala hal sy lambat...sy dah 29 tahun tp sy masih lg sr exec, sedangkan boss sy dah jadi manager masa umur dia 28 tahun. omg...!!sy sgt lembab...sy tak tahu kenapa sy lembab. sy ni bukanlah jenis org yg terlalu ambitious tp bila sy ketinggalan mcm ni, sy rasa sy hampeh plak..bukannya sy tak bersyukur dgn apa yg sy dah ada...cumanya sy inginkan sesuatu yg lagi baik..yg boleh sy banggakan..supaya sy tahu yg sy gunakan masa muda sy ni dgn baik dan bermanfaat utk sy dan keluarga. cita2 sy, kalau boleh sy nak tolong semua org dgn apa yg sy ada..utk menjadikan itu semua satu kenyataan, sy perlu siapkan diri sy sendiri. pastikan sy cukup bagus, cukup bagus utk tolong org. sy tahu yg kita manusia takkan mungkin jd sempurna, tp sy perlu berusaha untuk menjadi at least hampir bagus, hampir sempurna...insyaAllah..sy amat menginginkan utk sambung study. Dec ni sy nak apply utk futher study master kat uitm. harapnya jalan sy dirahmati Allah dan dipermudahkanNya..nanti bila dah ada master, harapnya career sy makin baik dan sy boleh gunakan apa yg sy ada utk kebaikan semua..

saya sudah jumpa diary saya

sy sudah jumpa diary sy semula...ingatkan hilang dah...bila mula2 ingat diary tu hilang, sy hati sy luluh, air mata terus nak mengalir deras...tp tak terkeluar, sbb terlampau shocked...tak dpt nak gambarkan rasa sy masa tu, sy mcm tak percaya, masih penuh dgn penafian.. giler apa!! kalau diary tu hilang, amat2 syg kot...sy dah start menulis sejak sy form 3 lagi tu..diary tu penuh dgn cerita2 sy..cerita sedih, gelak ketawa saya juga ada cerita kekecewaan sy dgn hidup ni. tujuan sy tulis diary tu dari awal adalah sbb sy nak selalu baca dimasa tua sy nti. nak kenangkan hidup yg mcm mana yg sy ada dimasa sy muda2. dah tua nti tentunya sy tak berapa igt kenangan lama. so kalau ada diary, at least sy boleh refresh memory sy. alhamdulillah, amat2 sy bersyukur sbb diary tu dah dijumpai semula. lega sgt2 rsnya. harta sy dah sy jumpa semula. maybe hanya org2 yg ada diary je paham maksud sy, perasaan sy ni..betapa sy syg diary sy tu. dah, habis cerita ttg diary tu...

bagi korang semua, apa yg paling korang syg dan boleh jadi kenang2an dimasa tua nti?...erm....gambar/album pun salah satu benda yg amat bagus utk disimpan elok2 sbg kenang2an. dah tentu mama dan ayah kita ada simpan gambar kita dizaman baby, masa kanak2, remaja kita...hari pertama kita lahir, dgn kepala yg botak dan mata yg masih tertutup rapat...party harijadi kita masa zaman kanak2 dulu, masih igt lagi betapa penuhnya meja makan time party tu? ada sumi (jelly), ada choc yg berbentuk duit syilling, ada mihun goreng, ayam goreng, air ribena..ingat x?...gambar kita dan adik beradik lengkap berpakaian sekolah, abg mungkin pakai baju sekolah menengah, kakak mungkin dgn baju pengawas, kita dengan rambut ikat dua...hahahaha...sy masih ingat, sampai ke darjah 6 sy masih berfesyen ikat 2..mungkin mama fikir sy comey begitu. korang masih simpan gambar kelas?alaaaa..yg diambil beramai2 dgn kwn2 satu kelas dulu2..tiap2 tahun kita ada amik gambar kelas...cuba korang selongkar album, cari gambar tu semula..masih boleh kenal diri sendiri? masih boleh kenal kwn2 sekelas korang? siapalah budak comot yg berdiri paling atas sekali tu yer? siapalah budak skema yg berkacamata tu ye? emm...sapelah nama cikgu yg pakai baju kurung bunga2 besar tu? korang tentu akan terimbas semua cerita zaman sekolah hanya dgn tgk gambar2 tu semua..percayalah ckp sy, ia menyeronokkan..amat menyeronokkan...

rumah masa depan

Sabtu lepas, sy menziarahi kubur ayah di kota damansara dgn mama dan adik. Tenang sgt rasanya dapat ziarah kubur ayah, sedekahkan AlFatihah, surah Qul utk ayah. Sy sgt suka ziarah kubur, tak kisah kubur kat mana2 pun. Tempatnya tenang, aman dan sunyi. Bukankah kubur tu rumah masa depan kita semua?...Elok kita tgk kubur2 orang lain, saudara kita sementara mata kita masih mampu melihat. Sebabnya nanti, kita takkan dapat lihat kubur kita sendiri dengan mata kita yg ni.

Nanti bila sy dah pandai drive *kelemahan sy yg paling memalukan, terasa amat bodoh juga* sy akan pastikan sy ziarah kubur ayah 1kali 2minggu. Sejuk mata tgk putihnya batu nisan, hijaunya tanaman kat kawasan kubur tu..Semuanya menenangkan *nak je sy lepak situ sambil baca buku, erk...mcm tak baik je,lainlah kalau baca Quran*

*entry sy selalunya pendek je, maaflah sbb sy tak pandai menulis sesuatu yg menyeronokkan utk dibaca*

me and my myvi

omg, at last it's mine...i just bought black myvi. Erk... but the sad part is..i still dont have the courage to drive it...dulu, selalu bagi alasan yg tak boleh drive bcoz my kancil was manual car not an auto car. And now, my myvi ni dah auto..septtnya dah takde alasan lagi. ..argh...sy dah takde alasan untuk tidak drive, sy mesti drive juga. Lagipun sampai bila sy nak harapkan org lain to drive me kemana2. Harus bergantung kepada diri sendiri. Sy tahu yg sy amat bodoh dan penakut kot sbb tak reti drive...mmg sy juga marah, bengang dgn diri sendiri. tp nak buat macamana? sy dah traume ,fobia..so dlm kepala otak sy ni dah tertanam perasaan takut tu. korang paham tak erti trauma?kalau paham, tentu korang bole bg kelonggaran sikit kot...